Eerste keer naar de neuroloog

De stap om dezelfde week (zie vorige blogpost) nog naar de neuroloog te gaan vond ik, voor de verandering, doodeng.

Ik merk dat ik in deze periode van onzekerheid best veel bang, moe, boos en verward ben geweest. Iets waar ik, voor het schrijven van deze weblog, helemaal niet meer bewust van was

Het vermoeden dat ik Myasthenia Gravis of een andere spieraandoening had werd een aantal dagen geleden uitgesproken door een huisarts in opleiding. Zij vond blijkbaar de diagnose hooikoorts en droge ogen niet passen bij mijn huidige symptomen: dubbelzien, slikproblemen, verslikken, zwakte in oogleden en moeite met praten. De meeste symptomen, op het dubbelzien na, waren vaak pas in de namiddag en avond aanwezig.

Aangekomen bij het Rijnland ziekenhuis in Leiderdorp heb ik contact gehad met dr. Schrijver van de afdeling neurologie. Zij heeft een aantal testen gedaan bij mij. Testen die ik toen nog maar vreemd vond, maar nu bijna maandelijkse routine zijn geworden. De volgende testen zijn uitgevoerd (deze testen worden vaak uitgevoerd om de diagnose Myasthenia Gravis te bepalen) :

  • Ze bewoog met haar vinger op twintig centimeter voor mijn ogen om te kijken waar mijn dubbelbeelden zaten. Bij het ene oog komen de dubbelbeelden aan de linkerkant en bij het andere oog weer andersom. De medische termen hiervoor moet ik u verschuldigd blijven.
  • Ik moest een glas/bekertje water drinken om te bepalen hoe erg mijn slikproblemen waren
  • Krachttest voor handen middels een speciaal apparaat dat de kracht opmeet bij knijpen.
  • Uithoudingstest voor benen. Met de benen omhoog in een 90 gradenhoek en kijken hoelang ik dit volhield. Een enorm rottige test, maar niet vervelend.
  • Krachttest voor de nek om te bepalen of er eventuele spierzwakte is
  • Tot dertig tellen in een rustig tempo. Dit om te kijken hoe het met het uitspreken van de letters ging.
  • In één adem rustig van 1 naar … tellen. Dit om te kijken of er ademhalingsproblemen waren.

Allemaal uitputtende testen voor iemand met spierzwakte. Al had ik op dat moment geen problemen met kracht in nek, armen en benen. Vele jaren later zijn er toch nog klachten in de benen bijgekomen. Maar uiteindelijk niets om voor bang te zijn!

Ik zou zo snel mogelijk gebeld worden door de neuroloog. Spannend, maar ik wist wel dat het mis was. Goed mis. Stom lichaam.

Daarna kwam het bloedprikken. En ik was doodsbang voor naalden. Hier ben ik na honderden keren prikken wel overheen gegroeid. Kom maar op met die infuusnaalden.

In de categorie tijdlijn overzicht kunt u alle posts van mijn tijdlijn overzichtelijk terugvinden (opent in nieuw tabblad)

Reacties onder het bericht en likes en shares op Facebook zijn altijd welkom!

Deel dit bericht op:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on Tumblr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.